« مبالغه در پاك نمودن استخوان مكنيد بلكه چيزى از گوشت بر آن باقى گذاريد كه رزق جماعتى ديگر است از برادران شما ( كنايه از آنكه آنچه از گوشت بر استخوان مىماند روزى جنّيان است ) و اگر چنانچه كسى چنان كند كه چيزى از گوشت بر استخوان باقى نماند هر آينه چيزى از خانهء او كه بهتر باشد مىبرند ، چه جنّيان چون بينند كه چيزى از رزق ايشان بر استخوان نمانده است محروم مىشوند ، و دعاى بىبركتى مىكنند و بركت از آن خانه مىرود ، و چون بينند كه چيزى از رزق ايشان مانده است دعاى بركت مىكنند » . و سزاوار آنست كه نشستن بر سفره را به طول كشانى اگر صاحب طعام باشى ، به درستى كه روايت كرده است ثقة الاسلام در كتاب « كافى » به طريق حسن از زرارة بن اعين كه از ثقات روات حديث است كه گفته : شنيدم از حضرت امام به حق ناطق امام جعفر صادق - صلوات اللَّه و سلامه عليه - كه فرموده‌اند : ثلاث اذا تعلّمهنّ الرّجل كانت زيادة في عمره و بقاء للنّعمة عليه . فقلت : و ما هنّ ؟ قال : تطويله في ركوعه و سجوده في صلواته ، و تطويله بجلوسه على طعامه اذا اطعم على مائدته ، و اصطناعه المعروف الى اهله . خلاصهء مضمون به صدق مقرون كلام بلاغت انتظام آنكه : « سه چيز است كه هر آنكس آن را بياموزد و بجاى آورد سبب ازدياد در عمر و افزونى و بقاى در نعمت او شود . راوى مذكور مىگويد كه چون امام آن سه چيز را بدان صفت فرمودند من گفتم : آن سه چيز كدام است ؟ پس حضرت در مقام بيان آن در آمده فرمودند : اول - آنكه ركوع و سجود نماز را به طول كشاند . دوم - آنكه هر گاه جماعتى را اطعام مىكرده باشد بر سر سفره بسيار بنشيند . سيّم - آنكه به اهل خود احسان و نيكوئى نمايد » . مترجم گويد : « ببايد دانست كه مصنّف در حاشيه ايراد نموده است كه : ضمير الى اهله كه در حديث مذكور واقع است در مرجع آن دو احتمال است :